Ik struikel, ik wankel, ik val

bang voor nog een wond.

Mijn vleugels houden mij overeind

ze tillen mij zachtjes van de grond.

Ze vouwen zich rond mijn lichaam

in bittere dagen van fragiel.

Ze dragen mij in tijden van dalen

voelen als een warm deken om mijn ziel.

Verweven in pieken en dalen

spreiden mijn vleugels in de lucht.

In dagen van tranen en intens geluk

omarm ik mijn innerlijke vlucht.

Het vallen leert mij te vliegen

in ieder dieptepunt schuilt de pracht.

Pijnlijke wonden kunnen helen

vanuit kwetsbaarheid ontstaat kracht.

ValVleugels, onzichtbaar aanwezig

ze fluisteren zacht; geef niet op.

Na elke val, het kil en duister dal

dragen mijn vleugels mij naar de top.